به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد

،،دوست دارم ،آدم هایی راکه عطر نفسشان بوی ناب مهربانی میدهد ،             آنهایی که همیشه بودنشان ،ثبت خاطره هاست ،وچقدر دوست دارم ،صمیمیت حضورت را ،که از حضور تو زندگی را معنای دیگریست ،                                      صبح که می  آید ،باتو سلام میدهم ،،آسمان را که در نیلگون بیکرانش وسعت مهربانی های تو ست، دلم گرم است ،از تلاء لو نگاهت ،که از تو عشق،جاریست در وجودم، چقدردوست داشتنی هستند،آنهایی که جاری از زلال معرفتند،مرا با تو،رازیست آشنا ،از بلندای ،هر چه مهر،هر چه خواستن ،تو مانا باش ای ماندنی ترین تفسیر،که زندگی را ،در تو زیباتر خواهم یافت  ،ای ترنم ...

یادمان باشد فردا را ،آغاز رویش ها را ،یادمان باشد که اگر زنگار گرفت ،دل تنهایمان ،در همین حوالی زمین ،هنوز هم زندگی هست ،عشق جاریست،،ومی توان اندیشه ایی نو خلق کرد ،،می توان نوشت زیبایی را،،،آزادی را وسرود ناب بندگی را ،،،یادمان باشد هنوز هم امید هست به این که میتوان انسان بود وبندگی نمود ،باز هم میتوان آزادی را مهربانی را ،قانون خوب هم زیستی را از نو نوشت ،میتوان فکر را اندیشه را کاشت ،میتوان در کوچه باغ اندیشه ها خلق کرد راهی برای خوب زیستن ،خوب بودن ،وگام نهادن ،در بیکران زندگی ،هنوز هم میتوان ،اسطوره بود ،وهنوز هم میتوان خدا را بندگی کرد  ...